زياد شد و دور خود پيچيدند و بعضى از اجزاى آنها به همين علت جدا گرديدند و آن اجزاى جدا شده به صورت اقمار درآمدند . 2 - بعضى ديگر مىگويند : ستارگان سيّار در نتيجهء برخورد با كره مجهول ديگر كه حجمش مانند خورشيد يا بيشتر از آن بوده است ، پيدا شد . بعضى از اجزاى آنها از يكديگر جدا شدند و سپس به علت نيروى جاذبه در گردش به حالت دورانى به چرخش درآمد سپس اجزاء مذكور در اثر سرد شدن بر يكديگر انباشته گرديد و منظومهء شمسى را به وجود آورد . 3 - يا ، ستاره ، وقتى كه حرارت خورشيد كاهش يافت و حجمش افزون شد ، در حال گازى بود كه از مدار خورشيد مىگذشت . از اينرو ، زبانهء درازى از آن جذب خورشيد گرديد . سپس اين زبانه از آن جدا شد و به اجزايى كه از حيث مقدار با هم تفاوت داشتند تقسيم شد و اين اجزاء به دور خورشيد به صورت نامنظم به گردش درآمدند . پس از آنكه ستارهء اصلى از مدار خورشيد دور گرديد ، اجزايى كه از آن جدا شده بودند گردش خود را منظم كردند و هنگامى كه اجزاء به صورت گاز بود از آن اجزاء قطعات كوچكترى جدا شد و اقمار را تشكيل داد . مىبينيم تمام اين نظريه‌ها صورت گمان و حدس دارد و حقايق ثابتى نيست . دانشمندان گاهى نظريه‌هاى خود را تغيير داده‌اند و نظريه‌هاى ديگر اتخاذ كرده‌اند . 4 - آنچه دانشمندان ترجيح داده‌اند اين است كه جهان از ستارگان تشكيل شده است . ستاره به خورشيد تعبير مىشود چه ، نورش از خودش است . هر خورشيد را اقمارى است . اقمار ساراتى هستند كه از خود نورى ندارند و نور از خورشيد خود مىگيرند . بعضى از سيارات يك يا چند قمر دارند . تفاوت بين ثوابت و سيارات اين است كه ثوابت خود نورانى مىباشند و سيارات نورى ندارند و از خورشيد نور مىگيرند .